Oorsprong en ontstaan van het Satijn konijn.
De Satijn heeft zijn naam te danken aan de opvallende satijnglans van de vacht die is ontstaan door een mutatie in een nestje Havana's.
In 1934 werden ze voor het eerst aan het grote publiek getoond en gaf daar heel veel bekijks. In de beginjaren wilde men de Satijn als nieuw bontras introduceren maar de animo vanuit de bontindustrie was niet zo groot.
Men wilde door inkruising van de Witte Nieuw Zeelander het nut van de nieuwe mutatie verhogen. Deze kruisingen gaven de ivoorkleurige Satijn. In 1947 vonden de eerste exporten plaats en door de invloed van Engelse fokkers is de Satijn nu ook in de rest van Europa een geliefde verschijning.
De Satijn is een rustig en goedaardig dier. Vanaf het ontstaan is de Satijn vooral door sportfokkers gehouden. De Satijn is zeer geschikt, maar nog niet zo bekend, als huisdier voor kinderen.
De satijn heeft zijn naam te danken aan de opvallende satijnglans over de vacht. De kenmerken van deze vacht zijn, fijn, diepe glans en dichtheid.
De satijn heeft het meeste haren van alle konijnenrassen maar toch heeft hij geen extreme verzorging nodig.
Artikel geschreven door Bob D. Whitman (C)
Satijn was een belangrijke mutatie die zich in de Verenigde Staten bij de fokkerij Walter van Huey Pendleton in Indiana ontstond. Huey, was een toegewijde fokker van Havana konijnen en probeerde hun bruine kleur en vacht kwaliteiten te verbeteren. Zo begon hij met ingeteeld van zijn konijnen. Tijdens dit proces vond het eerste Satijn mutatie plaats (1934). Walter Huey, stuurde dieren naar de Harvard University, waar genetici vaststelde dat dit een nieuwe mutatie was van een eenvoudige recessief gen voor de glans en textuur van de vacht. Wanneer Huey deze Havana konijnen met de briljante glans tegenover de normale Havana konijnen presenteerde op een tentoonstelling ontstond een storm van protest zodat de konijnen een andere naam kregen, Satijn Havana konijnen en werden later erkend door de Nationale Havana Club.
Helaas, zou Walter Huey overlijden op vrijdag de 15 augustus 1937, op de leeftijd van slechts 53 jaar aan hartfalen.
De Satijn mutatie had een recessief gen, zoals die van het populaire Rex ras. Professor Castle, een beroemde Amerikaanse geneticus uit die tijd schreef over de mutatie; De Satijn mutatie, zoals die bij de Rex is een interessant speeltje voor de liefhebber. De Nationaal Satijn Club in Amerkia werd voor het eerst opgericht in 1936 door Walter Huey en John C. Fehr. In 1942 werd aangekondigd dat in Akronm (Ohio) tijdens de show op 5 tot 8 maart de Amerikaanse Federatie van Havana Fokkers gestemd hadden om de Satijn in de diverse kleuren toe te laten. In 1939 waren de Satin kleuren te vinden in, bruin, zwart, blauw, wit en oranje. John C. Fehr, was zeer enthousiast over het ras, in het fokken van al deze kleuren, plus het werken aan de ontwikkeling van de Chinchilla Satin. Fehr, zelfs creëerde de Angora Satijn, maar zei dat de wol zo fijn was, dat was het waardeloos voor een commerciële onderneming.
In 1946 werd een andere club georganiseerd voor het ras, de American Satin Rabbit Breeders Association met twee erkende kleuren, Ruby-eyed Wit en Chinchilla's, maar met twee verschillende standaards met punten voor de twee variëteiten, zoals de nadruk op het type was gelegd op de witte, die werden ontwikkeld uit Witte Nieuw-Zeelanders en op kleur voor de Chinchilla variëteit. In 1950 werd een aantal voorstellen met standaards gedaan door de Amerikaanse Rabbit & Cavy Breeders Association om Lilac, Oranje,, Zwart, Koper, evenals een paar andere erkende kleuren, maar deze moest worden gepresenteerd op drie Nationale Conventie Shows. In 1956 werden acht kleuren erkend voor het ras. Siamese Satijn, werden aanvaard in 1965 en in hetzelfde jaar een standaard met punten die werd geschreven voor alle kleuren. Wesley W. Dixon uit Californië, ontwikkelde de Californische Satijn, evenals de immer populaire Siamees.. De Siamese zijn vervaardigd uit een Black Satijn. Door middel van een zwart aan een zwart te koppelen kwam de Siamees tot verbazing van beide heren. Ze geperfectioneerde het ras gedurende drie jaar. De prachtige gebroken satijn werd uiteindelijk erkend in 1985, die een enorme impuls gaf aan het ras. Otter satijn, werdt erkend in 2001.
Vanaf de glanzend baby's in de nestkast van Walter Huey geboren in 1934 is de Satijn erkend in de hele wereld,
Mini satijn zijn een Amerikaanse creatie, die begon in de late jaren 1970 door een mevrouw Ariel Hayes van Troy, Michigan, en ze noemde haar kleine satijn, Satinettes. Om het ras, de normale Satijn te creëren werd deze gekoppeld aan de Pool.
Tijdens de late jaren 1980 begon een Nederlandse Dwerg fokker met de naam van B. Pettit, te werken aan een satijnen jas bij de dwergen. Hij zou worden bijgestaan door Sue en Verle Castle in 1990, deze kochten een deel van zijn dieren. Pettit,maakte een kleine satijn door de normale Satijn en Nederlandse kleurdwerg te kruisen.
Sue en Verle Castle, schreven een norm voor de Satinettes en met instemming werden negen kleuren gekozen, die vervolgens werden voorgelegd aan de ARBA Standaard Commissie. De commissie heeft met zorg de kleuren gekozen voor de ontwikkeling van het ras, en hielp de partijen met kleur selectie en opnieuw schrijven van de norm. Kleuren waar aan gewerkt moest waren; Koper, Rood, Ruby-Eyed White, Sable en Siamees. Een fokker uit Michigan was minder gelukkig met de veranderingen omdat hij de naam Satinette eerder ontwikkelde en eisten dat de Kastelen stopte met het gebruik van de Satinette naam. Ze werden gedwongen om op te geven van de ontwikkeling van het ras in januari 1994.
In februari 1994 kocht Jim Krahulec alle Satinettes van stal het kasteel, en begon het ras te ontwikkelen, maar ging naar een grotere versie, ze waren te veel als een satijn bekleed Nederlandse Derg , dat aanleiding gaf tot een nieuwe naam en een nieuwe richting in het volgen van het creëren van een ras genaamd de Mini Satijn.
|
